خانواده ی بسیار فقیری بودند که در یک مزرعه و یک کلبه ی کوچک ، کنار مزرعه کار و زندگی می کردند.

کلبه ی آن ها نه اتاقی داشت و نه اسباب و نه اثاثیه ای.

اعضای خانواده از برداشت محصولات مزرعه آن قدری گیرشان می آمد که شکمشان را به سختی سیر کنند.

اما یک سال  بدون هیچ علتی محصول ، کمی بیش از حد معمول به دست آوردند.

زن کاتولوگ کهنه و خاک گرفته ای را بیرون کشید و ورق زد.

همچنان که صفحات آن را یکی یکی ورق می زد ، افراد خانواده هم دورش جمع می شدند.

بالاخره زن آینه ی بسیار زیبایی دید و به نظرش رسید که از همه چیز بهتر است.

پیش از آن هرگر آینه ای نداشتند.

از آن جا که پول کافی برای خریدش داشتند زن آن را سفارش داد.در حدود یک هفته ی بعد وقتی که همه در مزرعه سرگرم کار بودند مردی سوار بر اسب از راه رسید . او بسته ای در دست داشت و خانواده به استقبالش رفتند.

به محض این که امضا دادند و بسته را تحویل گرفتند ، همه در کلبه دور مادرشان جمع شدند .

زن اولین کسی بود که بسته را باز کرد و در آینه نگاه کرد و جیغ زد :

«جان ، تو همیشه می گفتی که من زیبا هستم . من واقعا زیبا هستم ! »

مرد آینه را به دست گرفت ، در آن نگاه کرد ، لبخندی زد و گفت :

«تو هم همیشه به من می گفتی که من خشن هستم ، ولی من جذاب هستم.»

نفر بعدی دخت کوچکشان بود که در آینه نگاه کرد و گفت:

«مامان ، مامان ، چشم های من هم شبیه توست !»

اتفاق نا خواسته این بود که پسر کوچکشان که مثل همه ی پسر بچه ها بسیار پر انرژی بود،از راه رسید و پیش از هر اقدامی از سوی آن ها آینه را قاپید.

او در چهار سالگی از قاطر لگد خورد و صورتش از ریخت افتاده بود.

او فریاد زد : «من زشتم ! من زشتم ! »

در حالی که می لرزید به پدرش رو کرد و گفت :

« پدر ، آیا من همیشه همین ریخت بودم ؟ »

« بله پسرم ، همیشه همین ریخت بودی . »

«با این حال تو مرا دوست داری ؟ »

«بله پسرم ، روستت دارم.»

«چون که مال من هستی ! »

...

و من هر روز صبح وقتی که صادقانه به خودم نگاه می کنم ، از خدا می پرسم :

«آیا دوستم داری ؟ »

و او همیشه جواب می دهد :

«بله»

و وقتی که می پرسم چرا دوستم داری ؟

او می گوید :

« چون که مال من هستی ! »